Hallo lieve lezers!

Werken bij ANPPCAN

Onze 1e werkweek zit erop. Het was een introductieweek waarin we de organisatie hebben leren kennen. We kregen een aantal presentaties waaronder een 3 uur durende powerpoint presentatie van de directeur, erg interessant. Daarnaast kregen we veel leeswerk en werden we wegwijs gemaakt in hoe de dingen gaan.

ARBOwet, dat kennen ze hier nog niet. Een keukenstoel achter een niet in hoogte verstelbaar bureau is onze werkplek. Marieke moet haar PC nog delen met iemand anders, maar daar wordt aan gewerkt. Chris' PC is niet toereikend voor de taken die hij heeft (promotiefilmpjes maken) maar ook daar wordt aan gewerkt. We hebben inmiddels wel duidelijke (en voldoende, en verantwoordelijke) taken gekregen. Daarover later meer.

Elke werkdag om 10 uur kun je thee halen in de keuken van ANPPCAN. Wel Afrikaanse thee, dus met heel veel warme melk. Ach, aan alles kun je wennen! Rond 1 uur komt er een hele vriendelijke Ugandese vrouw met pannen en schalen naar ANPPCAN; onze warme lunch wordt gebracht (voor 20 cent per dag). Het hoofdbestanddeel is matoke. Dat ziet eruit als stevige, erg gele aardappelpuree en is gemaakt van bananen.

Inmiddels weten we ook hoe we het best met het openbaar vervoer op werk komen. Het grootste gedeelte van de rit doen we met de matatu (minibus). Deze kost ‘s morgens 2x zoveel als ‘s middags na werk. Dat schijnt hier normaal te zijn. Een klein stukje van de rit doen we met de boda (motortaxi). Voor Marieke best een uitdaging want ze heeft vaak een rok aan naar werk. Dus; in dameszit (met 2 benen aan 1 kant) achterop de motor, voorkomen dat de rok opwaait, zorgen dat de slippers aan je voeten blijven hangen en je ook nog goed vasthouden bij hobbels en kuilen in de weg en bij plotseling remmen.

Chaos en organisatie

Afgelopen zondag gingen we met een collega naar een jubileumfeestje van een videoproductie maatschappij. Na afloop werden we bij het taxipark (vandaar vertrekken alle matatu's - de minibusjes) om naar huis te komen. We keken onze ogen uit. Stel je voor: 4 voetbalvelden met de grootste chaos die je bedenken kunt. Dit taxipark was erger dan dat! Honderden minibusjes en honderden mensen krioelen door elkaar. Elke vierkante centimeter is bezet. Zodra een bus vol is, gaat deze proberen te rijden, gewoon waar hij maar heen kan. Voordat je zo het park uit bent, duurt het wel even. Wij Nederlanders denken dan meteen: maak vakken en pijlen met rijrichtingen en borden voor standplaatsen. Maar de collega die ons op het park afzette, wist precies waar hij de bus naar ons huis kon vinden. Blijkbaar werkt dit system hier, dus wie zijn wij om te vinden dat het anders moet.

Een zelfde soort chaos ervaarden we gisteren avond. We hadden kaartjes voor het concert van UB40, net zoals 20.000 tot 40.000 anderen. Het was in het cricketstadion en toen we aankwamen stond er een rij zo ongeveer rond het hele stadion. Iedereen stond toen nog netjes achter elkaar (1 voor 1 achter elkaar!). Toen we bij de ingang in de buurt kwamen bleek dat al deze minstens 20.000 mensen allemaal 1 voor 1 door 1 hek/deur naar binnen moesten. Kun je het je voorstellen? En daar begon het gedrang. Wij zaten er middenin en het was zo'n situatie die je je voorstelt als je in de krant leest: ‘(...) mensen werden onder de voet gelopen en in de verdrukking kwamen ... mensen om.' We vonden het niet leuk! Uiteindelijk kwamen we toch binnen en hebben we van grote afstand UB40 gezien. Toch leuk dat we erbij waren. Zeker als je bedenkt dat dit het laatste concert van UB40 in deze formatie was (de zanger schijnt ermee op te houden).

Het zijn de kleine dingen...

We lunchen Ugandees, maar we ontbijten Nederlands: bruin brood met pindakaas en goudse kaas (met op het label: made in Uganda)! Brood kennen ze hier in 3 soorten: ‘sweet', ‘salt' en ‘brown'.

Tot nu toe hebben we 1 stroomstoring van een dag gehad. 9 op de 10 dagen stroom is niet slecht toch?

Ziggy (onze weespoes) is alive and kicking, maar niet helemaal gezond. Er moet toch echt een dierenarts naar komen kijken. Dus zus; een goede reden om langs te komen toch!

Well, that should be it for now. Bedankt voor alle reacties op de site en smsjes. We lezen alles van jullie met veel plezier!

Groeten, Chris & Marieke