Oli Otya!

Met ANPPCAN naar de politie

We werken nu al een paar weken bij ANPPCAN, the African Network for Prevention and Protection against Child Abuse and Neglect. ANPPCAN Uganda zet zich in voor de rechten van kinderen in het land. Dat doen ze door lobbyen met de overheid over wetswijzigingen en het naleven van wetten en regels. Ook nemen ze acties om het bewustzijn van Ugandezen, inclusief de kinderen, over rechten van kinderen te vergroten. Bijvoorbeeld door workshops, trainingen, radioprogramma’s en artikelen in kranten. Daarnaast verlenen ze hulp aan kinderen wiens rechten geschonden zijn. Daarvoor hebben ze maatschappelijk werkers in dienst die therapie geven en kinderen helpen hun leven weer op de rit te krijgen na traumatische gebeurtenissen als sexueel of fysiek misbruik. Ook hebben ze een telefoondienst vergelijkbaar met onze kindertelefoon. ANPPCAN heeft ook een advocate in dienst. Zij staat de kinderen niet zelf bij in rechtszaken maar oefent druk uit op de politie en rechtbank om de zaken van kinderen snel en goed af te handelen.

Deze week ging Marieke mee met Abi, de advocate, voor het opvolgen van twee zaken. Met de ANPPCAN auto met chauffeur haalden we eerst een rechercheur op om samen naar het huis van een verdachte te gaan. Deze man moet worden gearresteerd maar hij blijkt op de vlucht te zijn geslagen. Volgens buren is hij met zijn gezin vertrokken. ANPPCAN heft niet de (financiele) middelen om de verblijftplaats te achterhalen en ook de mogelijkheden van de recherche zijn in deze zaak beperkt. Maar het kan toch niet zo zijn dat deze man er zo makkelijk mee wegkomt? Hij heeft zijn minderjarige dochter verkracht en zij is daarbij zwanger geraakt.

Na deze vruchteloze actie gingen Abi en ik naar een politiebureau op zoek naar een vermist dossier. Een meisje heeft maanden terug aangifte gedaan maar de zaak is nog niet opgevolgd. Haar ouders zijn overleden en nu hebben familieleden haar en haar broertjes en zusjes het huis uitgezet dat hen toebehoort. We hebben een dossiernummer maar het dossier komt maar niet boven water. We spraken een officier in de kamer waar mensen hun verklaring afleggen. Dat is toch anders dan een Nederlands politiebureau. Hier zitten in 1 ruimte meerdere officieren achter verschillende bureaus vlak naast elkaar. Je kunt dus gewoon meeluisteren met de verklaring die iemand naast je aan een agent aflegt. Kun je je voorstellen dat een jong meisje moet vertellen hoe ze sexueel misbruikt is terwijl om haar heen allemaal volwassenen meeluisteren? Privacy zoals wij dat kennen is hier niet aan de orde.

Achter de officier die wij spraken lagen stapels dossiers. Bijeengehouden met touwtjes. Sommige papieren al vergeeld. Alles scheef en door elkaar. Geen kasten of planken. Niet echt vreemd dat er dan een dossier kwijtraakt. Ook hier hadden we geen success maar wel een telefoonnummer van iemand die ons zou moeten kunnen helpen. Het werk van ANPPCAN is echt nodig. Politie en rechtbank zijn nog niet voldoende ingesteld op het behandelen van zaken van kinderen. Inmiddels heeft Marieke al heel wat dossiers moeten inlezen en dan kom je veel tegen. Sexueel misbruik van kinderen onder de 16, onder de 10 en zelfs van babies. Kinderen die fysiek mishandeld of verwaarloosd worden of die zijn weggegeven om als huishoudelijke hulp te werken en niet naar school kunnen. Hiervoor willen we ons zeker wel een paar maanden inzetten!

De supermarkt

Nu nog iets heel anders; de supermark. Uiteraard heb je hier veel kleine winkeltjes waar je eieren per stuk koopt, meel en zout wordt afgegewogen en lappen rauw vlees voor het open winkelraam hangen. En in al deze winkeltjes staat een Coca-Cola koelkast. Niet dat deze is aangesloten op stroom, maar hij staat er wel. Maar er zijn ook een paar grote supermarkten (verlicht met honderden spaarlampen) voor beter bemiddelde Ugandezen, toeristen en expats. Hier verkopen ze Westerse producten als kaas, Pringles en pastasaus in pot.

In deze supermarkten weten ze echt wat werkgelegenheid creeeren is. Bij binnenkomst moet je je tas afgegevn aan de balie. In de winkel zit bij elk pad minimaal 1 medewerker. Ze doen niet echt iets actiefs, geen vakken vullen ofzo, ze zitten gewoon op een krukje, soms te slapen. Bij de kassa scant 1 cassiere de producten (zittend op een lage tuinstoel; ARBO, wat is dat?), 1 iemand doet de boodschappen in tasjes en een derde kijkt toe. Dan bij de uitgang staat een man in uniform aan wie je je kassabon laat zien zodat hij er een krabbel op kan zetten. Ook het openbaar vervoer lever teen hoop werkgelegenheid op. Elke bus voor 14 passagiers heeft een chauffeur en een ‘conduct’ die het geld verzamelt. En dan staan er bij elke busstop jongens die passagiers werven voor de verschillende busjes. Hoe meer mensen kunnen werken, hoe beter toch?! Dat is het voor nu, tot de volgende keer!

O, voor iedereen die het leuk vindt om post naar ons te sturen, daarvoor kan het adres van ons werk worden gebruikt (ons huis heeft geen adres!):

ANPPCAN Uganda Chapter

P.O.Box 24640

Kampala

Uganda

We heben ook een Ugandees telefoonnummer: 00 256 (0) 714 671121 N

og een paar feitjes over Uganda:

1. De oorsprong van de rivier de Nijl ligt in Uganda (en ze hebben hier heel lekker bier: Nile Special)

2. Meer dan de helft van de wereldpopulatie berggorilla’s leeft in Uganda.

3. De evenaar ligt ongeveer 40 km ten zuiden van ons huis

4. Het nationale symbol van Uganda is de kraanvogel. Het Ugandeze voetbalteam heet de Uganda Cranes

5. Als er Europees, met name Engels, voetbal op tv is, zitten de cafes stampvol

6. De Ugandezen van de Amerikaanse verkiezingen interessanter dan hun eigen (en ze zijn voor Obama!)

7. Je vuilnis verbrand je hier zelf in je eigen achtertuin