Geluiden

Het lijkt wel of geluiden hier verder reiken dan in Nederland. Misschien zijn hier minder obstakels zoals hoge gebouwen om het tegen te houden of er wordt hier gewoon meer geluid gemaakt. In ieder geval valt er hier zoveel te horen. Je kunt hier gewoon op de veranda zitten niksen en alleen maar luisteren zonder je te vervelen. Alleen al de vogels, je hoort hier altijd wel een stuk of 5 verschillende soorten door elkaar fluiten, zingen en schreeuwen. Sommigen veranderen tijdens het fluiten hun volume. Dan heb je nog krekels, blaffende honden, vechtende katten, loeiende koeien, kraaiende hanen en wapperende palm- en bananenbladeren. Daarnaast speelt het leven zich hier grotendeels buiten af en zijn de meeste huizen niet zo goed geisoleerd als wij in Nederland gewend zijn, waardoor een heleboel door mensen gemaakte geluiden ook in de lucht terecht komen. Je kunt het luchtvervuiling of geluidsoverlast noemen maar voor ons het juist leuk om al die geluiden te horen; spelende, lachende, zingende kinderen, met pannen rommelende vrouwen, stromende kranen, (onder)handelende mannen, brommende motoren, piepende kruiwagens, krakende metalen poorten en radio's. Altijd overal radio's met schreeuwende dominee's of Afrikaanse raga(ton) muziek. En al deze geluiden horen wij op onze compound (=d.m.v. een hek afgesloten stuk grond met een aantal huizen), en wij wonen nog behoorlijk rustig. Het klinkt misschien heel druk, al die geluiden door elkaar, maar omdat veel geluiden van ver komen is het niet storend, maar eerder relaxt.

Jinja

Eén van mijn (Chris) opdrachten hier is het maken van een documetaire over één van ANPPCAN's projecten. Dit project heeft alles te maken met het recht op educatie. ANPPCAN traint en steunt kinderen op scholen om de kwaliteit van het onderwijs, de schoolgebouwen enz. in de gaten te houden en onder de aandacht te brengen. Afgelopen week ben ik, samen met een chauffeur van ANPPCAN, 2 dagen naar Jinja geweest, een stadje ongeveer 80 km van Kampala vandaan, om video opnamen hierover te maken. Een bijzondere ervaring met een aantal (onverwachte) interviews en een heleboel kinderen. De eerste dag waren er voornamelijk interviews met ‘gemeenteraadsleden' en (hoofd)meesters. Niet gepland voor de documentaire en dus ook niet echt voorbereid maar het ging aardig.

De overnachting was verschrikkelijk. Door de ratten die in de hotelkamer rondrenden (zelfs over het hoofdeinde van het bed) en overal aan knaagden, kwam er van slapen niet veel terecht.

Dag 2 maakte echter alles weer goed; een bassischool (met bijna 2000 kinderen) was de filmlocatie. Een deel van de school was goed voorbereid op mijn komst en op wat ik met ze wilde filmen en de rest wilde maar wat graag in beeld. Ik was oprecht verrast over hoe goed ze waren voorbereid en hoe hard ze hun best deden. Naast het filmen (3 tapes van 1 uur vol) was er ook tijd om foto's te maken en die spreken denk ik voor zich.