Met handen eten op de bruiloft

Een paar weken terug kregen we een zoetroze kaart met rozen; een uitnodiging voor de bruiloft van een oud-ANPPCAN collega. Hoewel we de jongen nog nooit hadden ontmoet, wilden we zo'n bruiloft natuurlijk niet missen. In Uganda vieren de mensen eigenlijk twee bruiloften; de culturele bruiloft (invitation) en de officiële bruiloft. Bij de traditionele bruiloft wordt de bruidegom officieel voorgesteld aan de familie van de bruid en geven wederzijdse ouders goedkeuring voor het huwelijk. Wij gingen naar de officiële bruiloft in de kerk en daarna de receptie / feest.

Het begon al Ugandees, we kwamen anderhalf uur te laat bij de kerk maar ‘gelukkig' was de kerkdienst ook te laat begonnen. Iedereen had moeite om de kerk te bereiken omdat de toegangswegen overstroomd waren.

Na de kerk reden we naar de receptie. Die zou om 15:00 uur beginnen maar toen wij er om 16:00 uur aankwamen, waren ze nog aan het opbouwen. Ondertussen keken wij naar programma's over het EK op t.v. De receptie werd buiten gehouden. Er stonden drie grote tenten met stoelen, opgesteld in rijen. De rechter tent was voor de familie van de bruid, de linker tent voor familie van de bruidegom en de middelste tent voor overige gasten. Een MC praatte de hele avond aan elkaar. Eerst een hoop speeches die we niet konden verstaan omdat ze in Swahili en Luganda waren. Daarna het aansnijden van de taart wat een hele ceremonie was. Wij hebben niet zoveel met bruidstaarten maar hier kreeg het wel een mooie, symbolische betekenis toen bruid en bruidegom samen een stuk taart aten en omstebeurt op hun knieën voor de ander gingen zitten en een soort van gelofte uitspraken in de trant van: 'Dit is de eerste maaltijd die ik met je eet als je man / vrouw. In de toekomst zal ik al het eten dat ik eet met je delen'.

Het was inmiddels al bijna 20:00 uur en wij hadden nog geen drankje of hapje gehad. Maar nu kwam het eten voor een paar honderd man. Het buffet werd verlicht door 1 zaklamp en iedereen kreeg een dienblad met een groot, plastic bord en, jawel, matoke en de andere standaard ingrediënten van een Ugandese maaltijd. En uiteraard een flesje frisdrank. Bestek was er niet bij dus in het donker met het bord op schoot de rijst met handen eten. Daarna waren er nog wat ceremonies waarbij bruid en bruidegom zich omgekleed hadden in meer traditionele kleding. Eén ceremonie hield in dat de bruidegom en zijn ‘best man' zich verstopten tussen de gasten en dat de bruid met al haar bruidsmeiden achter zich aan hen ging zoeken. Dit alles min of meer dansend op Afrikaanse muziek. Ondertussen verkochten de fotografen foto's van de dag, die ze snel hadden laten ontwikkelen, aan gasten. Wij hebben nu dus ook een (niet helemaal scherpe) foto met twee witte hoofden tussen de overige bruiloftsgasten. Na alle formaliteiten kon er ook nog gedanst worden.

Een biertje drinken tussen de nijlpaarden

We zitten inmiddels al vier maanden in het prachtige Uganda maar van de schoonheid van het land hadden we tot voor kort nog maar weinig gezien. We zijn de afgelopen tijd eigenlijk full time aan het werk geweest en maar een paar keer buiten Kampala gekomen. En dat terwijl Uganda toch een stuk of negen National Parks heeft. Vorige week hebben we er eindelijk één bezocht en dat smaakt naar meer. Murchison Falls was erg mooi. Naast de watervallen zelf die (één van) de krachtigste van de wereld zijn, is er ook allerlei groot wild als olifanten, giraffen en krokodillen. Deze dieren in het wild te zien was een geweldige en bijna onwerkelijke ervaring. Als je zo vlak langs de giraffen rijdt, vraag je je toch af waar het schrikdraad is. Behalve de leeuw hebben alle grote wilde dieren die in Murchison zitten, zich aan ons laten zien. Zefs het luipaard, hoewel die direct het struikgewas in schoot.

Tijdens een boottocht over de Nijl naar de watervallen, drong het tot ons door waarom wij ‘hippo's' in het Nederlands ‘nijlpaarden' noemen; de Nijl zit helemaal vol met die beesten. Het zijn trouwens wel erg dikke paarden maar als je alleen een kop een stukje uit het water ziet komen en je knijpt een beetje met je ogen, kun je er wel een paard van maken.

Toen we ‘s avonds op de camping in het park een biertje zaten te drinken, kwamen er plotseling drie nijlpaarden voorbij waggelen, gewoon op een paar meter afstand. Ook een familie wrattenzwijnen vermaakte zich goed, al wroetend over de camping.

Eigenlijk is dit onderwerp meer geschikt voor een fotoserie dan voor een verhaal. Jammer alleen dat we geen laptop hebben om de paar kleine handige correcties op foto's toe te passen zo als het bijstellen van de witbalans. Maar goed, je kunt nu eennmaal niet alles hebben.