We hopen dat het met jullie net zo goed gaat als met ons; heel goed!

We hebben na ons vorige weblog verhaal lang gewacht met een nieuw bericht en er is sindsdien veel gebeurd dus we stormen even door de afgelopen hectische maar leuke weken heen.

Child Abuse Awareness Week

Elk jaar op 16 juni wordt ‘the day of the African Child' gevierd om aandacht te vragen voor deze (toch wel) kwetsbare doelgroep. ANPPCAN grijpt deze gelegenheid jaarlijks aan om kindermisbruik, -mishandeling en -verwaarlozing aan de kaak te stellen door een ‘Child Abuse Awareness Week' te organiseren. Dit jaar was het thema ‘Child Participation' waarmee we willen aangeven dat kinderen een stem verdienen bij het maken van beslissingen die hen aangaan. Deze week was een groot succes, mede door een aantal nieuwe activiteiten.

De week begon met een persconferentie waarbij ANPPCAN's standpunt over het thema aan de media werd uitgelegd. Vervolgens hebben we op straat (zelf ontworpen en geprinte) flyers en uitnodigingen voor de ‘public dialogue' uitgedeeld en mensen verteld over wat we doen. We (ANPPCAN) zijn naar 3 scholen geweest om te vertellen over rechten en plichten van kinderen, misbruik en wat ANPPCAN kan doen. Met deze activiteit hebben we een paar duizend kinderen bereikt. Als afsluiting van de week was er een public dialogue die bomvol zat, mede als gevolg van een (zelfgemaakt) radiospotje dat een weeklang is uitgezonden. Al met al dus een geslaagde week waarvan (nu wel echt) een dia-show filmpje in de video map op de weblog te vinden is.

De Cranes winnen wel

Als afsluiting van de Awareness Week hebben we het, toen nog zo leuke, voetbal gekeken samen met een groep collega's. Erg leuk met al die uitzinnige Ugandese Nederland fans in de kroeg. De volgende dag was het onze beurt om het Ugandese nationale team, de ‘Cranes' te gaan supporten. Niet voor de t.v. maar in het stadion. De Cranes, die het land bij eerdere wedstrijden hadden teleurgesteld, speelden dit keer fantastisch en versloegen het meestal veel betere Angola met 3-1. Groot feest dus met overal vlaggen en toeterende auto's. Deze overwinning deed de teleurstelling van de vorige wedstrijd van de Cranes vergeten. Die wedstrijd was uit tegen Benin. Zo'n uitwedstrijd wordt hier nogal anders geregeld dan in bijvoorbeeld Nederland. Het team had geld mee gekregen voor de reis maar dat was ook alles. Het hotel in Benin bleek niet te zijn gereserveerd en genoeg geld om het ter plekke te betalen was er niet. Het gevolg was dat het hele Ugandese nationale team in de lobby van het hotel moest overnachten, om de volgende ochtend een belangrijke wedstrijd te spelen en te verliezen. Kun je je voorstellen dat Van Basten, Van der Sar en Robben moeten overnachten in de lobby van een hotel?

Onverwacht speechen

Afgelopen week zijn we vier dagen op werkreis geweest naar zuid en west Uganda. We hebben de ANPPCAN district kantoren van Kasese en Rakai bezocht. Verder zijn we naar een aantal scholen geweest om een ANPPCAN project te monitoren. Deze activiteit bracht ons op een school in dorpje in de bergen en op een school aan een meertje met nijlpaarden midden in een national park. We bezochten ook meetings in deze districten (een beetje vergelijkbaar met een provincie). Het idee van de hele trip was dat we wat meer van het ANPPCAN veldwerk zouden zien en daarmee ook van het land zelf. Praktijk was dat we (onvoorbereid) taken moesten uitvoeren en dat de plannen met het uur veranderden. Onze flexibiliteit werd behoorlijk op de proef gesteld, wat overigens ook al het geval was tijdens de Child Abuse Awareness Week. Op een bepaald moment werd Marieke zelfs voor het blok gezet om namens de directeur van ANPPCAN een speech te houden voor een dikke 100 mensen; onvoorbereid en voor ons onaangekondigd. Ze kon zelfs geen verwijzing maken naar iets wat andere sprekers hadden gezegd want de hele meeting was in het Luganda, een lokale taal. Speeches en dankwoorden zijn in Uganda heel belangrijk en mensen hier draaien er hun hand niet voor om om uit het niets een speech te houden, die dan ook gerust lang genoeg duurt. Onze houding is meer van: 'Ik ben niet voorbereid en weet niks van het onderwerp dus ik kan beter niks zeggen.' Hier geldt: 'Ga op z'n minst voor de groep staan en zeg een paar woorden, maakt niet zoveel uit wat, het gaat er meer om dat je wat zegt namens je organisatie'.

Al met al was het een erg interessante week waarin we weer veel hebben gezien en al was zo flexibel zijn soms lastig, we hebben er erg van genoten. We hebben zelfs olifanten gezien onderweg en we hebben heerlijk gegeten bij de familie van een collega in een dorp waar geen elektriciteit was.

Chris in Kanzu en Marieke in Gomesi

Na de kerkelijke bruiloft van een paar weken geleden, hebben we nu ook een traditionele bruiloft (introductie) meegemaakt. Deze wordt gehouden in de tuin van de ouders van de bruid. Net als alle andere aanwezigen hadden wij de traditionele kleding aan. Marieke een geleende gomesi en Chris had zijn eigen kanzu gekocht. De kanzu gaat gewoon over de andere kleding aan maar een gomesi is wat lastiger. Marieke werd voor de bruiloft naar een slaapkamer in het ouderlijk huis van de bruid gebracht waar een stuk of 15 vrouwen elkaar aan het aankleden en optutten waren. Onder de gomesi draag je laagjes rokken die ervoor moeten zorgen dat je achterwerk een stuk forser lijkt dan die in werkelijkheid is. Marieke werd in de laagjes en de ingewikkelde jurk geholpen door de moeder van een collega. Hoe het eruit zag, moet je maar op de foto's bekijken. We hadden wel succes, iedereen waardeerde het erg dat we deze kleding droegen en we kregen veel complimenten.

De bruiloft was in stijl met overvloedig eten, frisdrank en bier-met-rietjes, een enorme bruidsschat voor de ouders van de bruid inclusief een schommelstoel voor de vader, heel veel gepraat (in Luganda) en lange uren op tuinstoelen. Gedurende de hele ceremonie waren er 2 MC's aan het woord; 1 die sprak namens de vader van de bruid en namens de bruid en 1 die namens de bruidegom het woord voerde. Bruid, bruidegom en vader zeiden zelf geen woord. Gedurende een deel van de tijd sprak de oudste zus van de vader van de bruid namens de bruid tegen de woordvoerder van de bruidegom. Voor ons lijkt dat toch wel heel omslachtig. Het idee van de introductie is dat de bruidegom met zijn beste vrienden en naaste familie op bezoek komt en de vader van de bruid vraagt om toestemming om met zijn dochter te trouwen. Dat gaat zomaar niet dus hij neemt een hoop cadeaus mee, waaronder kilo's rijst, suiker en levende kippen. De ouders van de bruidegom zijn niet aanwezig en de moeder van de bruid is er wel maar ergens waar ze niet opvalt tussen de gasten. Uiteindelijk zet de vader van de bruid zijn handtekening en is het huwelijk een feit.

Uiteraard was dit weer een bijzondere en unieke ervaring die we waarschijnlijk geen tweede keer gaan meemaken, tenzij we volgend jaar terug komen want dan gaat de collega, die ons nu naar deze bruiloft mee had genomen, zelf trouwen.

Het verhaal is weer lang geworden, maar de foto's zeggen toch nog meer.