Aan alle goede dingen komt een eind dus ook aan onze tijd hier in Uganda. Over minder dan 3 weken zijn we al weer terug in Wageningen. Maar zover is het nog niet, dus we genieten nog even van het hier en nu. De afgelopen 2 weken hebben we vakantie gehouden waarin we een hoop wilde dieren hebben gezien en meer van de schoonheid van het land.

Omdat we hier geen eigen auto hebben, waren we in onze vakantie afhankelijk van het openbaar vervoer. Een korte samenvatting:

De bus

De langere afstanden tussen Kampala-Kabale, Kabale-Sanga, Mbarara-Fort Portal en Fort Portal-Kampala deden we per bus, de grote coaches. De bus vanuit Kampala naar Kabale (in het zuid westen vlakbij de grens met Rwanda) zou om 7.00 uur vertrekken. Je kunt voor zo'n bus niet reserveren dus je moet er gewoon op tijd bij zijn. Na bijna 6 maanden in Uganda hadden we kunnen weten dat de bus nooit ‘op tijd' zou vertrekken, maar 2 ½ uur wachten als je op vakantie wil blijft lastig. De bus bleek pas te vertrekken als alle stoelen bezet waren. Een ‘volle' bus is een relatief begrip want onderweg pasten er steeds weer meer mensen bij. Voor een rit van een half uur is dat niet zo erg maar 8 uur opgepropt zitten was niet ons idee van een comfortabele busrit.

Veel passagiers betekent ook veel baggage. De rekken lagen vol en af en toe kwam er een koffer naar beneden maar niemand die daar van op keek. De koffer werd precies zo teruggelegd, waarna die even later weer naar beneden kwam.

De bussen stopten niet alleen om mensen in en uit te laten stappen maar ook om eten te kopen. Overal waar de bus stopte, kwamen mannen, vrouwen en kinderen aangerend om door de ramen eten en drinken te verkopen; flesjes water, bananen (al dan niet geroosterd), pinda's, koekjes, warme snacks, patat, vlees op stokjes, uien, ananassen, levende kippen, maiskolfen, trossen bananen enz enz. Voor dit sort stops maakten de buschauffeurs wel tijd, waarbij sommigen zelf ook uitgebreid inkopen deden, maar plaspauzes waren er niet bij. Tenzij iemand er specifiek om vroeg. Dan werd er gewoon langs de weg in the middle of nowhere gestopt. De eerste keer keek Marieke nog rond waar het w.c. hokje was, totdat we alle vrouwen gewoon in het gras naast de bus zagen hurken met de rokken omhoog... Hmmm, integreren kent grenzen. Dan toch maar ophouden tot we ergens komen waar wel op z'n minst een gat in de grond is met 4 muren er om heen.

Op één van de busreizen stopten we onderweg om weer meer mensen in te laden, waaronder een oude man en een jongen die naast ons in het gangpad gingen staan. Deze mannen konden niet ophouden met naar ons te kijken en over ons (Amerikanen, in hun ogen) te praten. Niet dat we het konden verstaan in het Luganda maar het was overduidelijk. We kunnen in ieder geval uit ervaring zeggen dat het heel vervelend is om in een overvolle, stinkende bus, met af en toe een elleboogstoot op je hoofd je plas op te houden en dan ook nog 4 uur te worden aangestaard door 2 mannen die over je praten terwijl de bus steeds stopt zodat de passagiers allerlei geurende etenswaren door de ramen kunnen kopen...

De ‘special hire'

Een ‘special' in Uganda is eigenlijk wat we in Nederland een taxi noemen. Alleen kun je ze hier niet bellen maar je vindt ze overal op straat. Of beter, ze vinden jou. Je kunt de specials niet herkennen aan een bord op het dak of een naam op de deur maar de chauffeurs laten je wel weten dat ze je graag ergens heen rijden. De meeste specials zijn wit en van het type waarvan je denkt dat ze in Nederland al jaren geleden zijn afgeschreven en hier een tweede (of derde of vierde) leven hebben gekregen. Je moet flink afdingen maar eigenlijk is dit heel comfortabel vervoer, zolang je alle klepperende deuren, knipperende lampjes, roest en scheuren maar negeert.

Taxi

Een taxi hier is geen taxi zoals wij die kennen maar gedeeld vervoer. In Kampala zijn dat minibusjes (matatu's, waar we eerder over schreven) maar in andere delen van het land zijn het personenauto's die dienst doen als bus. Op één route besloten we gebruik te maken van dit vervoersmiddel omdat er niet veel andere opties waren. De taxi stopte om ons mee te nemen. Op de achterbank zaten al 2 vrouwen en een jongen van een jaar of 10 dus wij vroegen de chauffeur nog of wij er wel bij pasten. Ha ha, hoe naief! We hadden kunnen weten dat er meer mensen bij pasten. 5 Minuten later stapten er nog 2 vrouwen, een man en een baby in. Met 11 personen in een gewone personenauto ging de rit verder. Eén passagier zat bij de bestuurder op de stoel en 2 mensen zaten op de bijrijdersstoel. De andere 7 mensen (waaronder wij) zaten op de achterbank gevouwen. Even later had Chris zelfs iemand's kind op schoot en de oude vrouw, die onze oma had kunnen zijn, lag half op haar zij tegen de deur met een andere vrouw half op schoot. Onderweg werd er gestopt om 2 grote zakken zoete aardappelen te kopen die na enig duwen en trekken ook nog in de auto pasten. Niet erg comfortabel maar ach, weer een ervaring rijker.

Uitgeholde boomstam / kano

Eén van onze vakantiebestemmingen lag op een prachtig eiland. Om daar te komen, lieten we ons vervoeren met een kano, eigenlijk gewoon een uitgeholde boomstam. Chris wilde wel meepeddelen maar Marieke zat alleen maar relaxt te genieten op een baaltje stro midden in de boot. We voeren 50 minuten over een meer omringd door bergen en alles wat we hoorden was het plonzen van de peddels en de vogels. Dat is pas relaxt vervoer.

Boda-boda

Over deze motortaxi hebben we al eerder geschreven. We gebruiken deze voor korte afstanden in de stad. Maar 18 kilometer met hoge snelheid over een stoffige, onverharde weg is toch anders. Marieke zag zichzelf bij elke bocht al een buikschuiver maken (misschien omdat een collega 3 weken geleden zijn been heeft gebroken bij een boda ongeluk en we pas in de krant hebben gelezen hoeveel verkeersongelukken er maandelijks alleen al in Kampala gebeuren - veel!). Toen we eenmaal in het stadje aankwamen en Chris juist aan de boda wilde uitleggen waar we precies heen wilden, kon Marieke alleen nog maar roepen: 'Ik wil eraf!'.

O.k., het vervoer was misschien niet altijd even prettig maar elke keer als we op een nieuwe bestemming aankwamen, waren we dat al weer vergeten. Het landschap, de wilde dieren en onze mooie, bijzondere accomodaties waren geweldig! Op het eiland sliepen we in een half open hut waardoor we vanuit bed het meer en de bergen konden zien. ‘s Nachts was het er ECHT donker met alleen sterren en ECHT stil met alleen af en toe wat tsjirpende krekels. De douche was een emmer-met-douchekop die gevuld werd met water verwarmd door zone-energie. Tijdens het douchen hadden we uitzicht op de bergen en het meer.

In lake Mburo National Park sliepen we in een legertent tussen de zebra's en de nijlpaarden en in Kibale in een boomhut boven de olifanten en tussen de apen. De rest van de vakantie zullen we niet beschrijven maar laten zien. Zie de foto's!