Straatverkopers en shotguns

Het straatbeeld

Het straatbeeld hier in Kampala lijkt op dat in Wageningen, met auto's, fietsen, winkels, bussen maar toch is het heel anders.
De straten zelf bijvoorbeeld. Je hebt hier geasfalteerde wegen maar veel wegen zijn (deels) rode zandwegen. De grote weg langs ons huis is gemaakt van een soort beton vermengd met aarde. Bij de eerste de beste regenbui heb je dus meteen grote gaten in de weg waar de aarde wegspoelt. En door het rode, stoffige, zand krijgt alles hier een rode aanslag. Zelfs de muren in de wc en de binnenkant van de kledingkast. Langs de straat vind je overal schoenverkopers die de schoenen netjes hebben opgestapeld aan de weg. De hele dag door staan ze de schoenen te poetsen om ze er mooi en verkoopbaar uit te laten zien.

Dat hebben we ook niet in Wageningen; al die straatverkopers. Vooral na 18:00 uur komt deze handel tot leven. Overal wordt kip en mais geroosterd op grills, snacks gebakken en lopen er verkopers rond met manden pinda's of tafelkleden, beddengoed of kleding. Ook zie je om de 50 meter een houten tafeltje met een telefoon waar je kunt bellen, een soort van telefooncel dus maar dan zonder cel.

Natuurlijk vind je ook vele kleine winkeltjes waar je van alles kunt kopen. De meeste zijn beschilderd met het Coca-cola logo of de kleuren en het logo van een groot telecombedrijf. Goede reclame voor de multinationals en gratis mooi geschilderde winkels voor de kleine ondernemers. Tussen deze winkeltjes zijn ook slagerijen met de prachtigste namen als ‘Rise & Shine' en ‘Trust in God'. Deze slagerijen zijn kleine, open winkeltjes, van binnen geheel wit betegeld en met felle verlichting. Binnen staat een slager in een wit, bebloed schort met een groot hakmes. De lappen rauw vlees hangen ongekoeld aan touwen voor het open raam en als iemand een stuk wil kopen, wordt het ter plekke in stukken gehakt.

Ook iets wat hier bij het straatbeeld hoort maar wat voor ons ongewoon is, zijn al die mannen met geweren. Je ziet hier overal mannen in uniform; politie, militairen, beveiliging en allemaal met geweren, shotguns of volautomatische vuurwapens. Deze wapens houden ze losjes vast of hangen nonchalant over de schouder. Niks wijst ons erop dat deze wapens gebruikt worden maar het blijft soms vreemd op zo'n man met een shotgun voorbij te zien lopen.

We noemden net al de God vrezende naam van de slagerij. Maar de naam van God zie je hier overal terug. Veel bussen hebben teksten als ‘Jesus loves you' of ‘Be blessed' op de voorruit staan (anderen hebben in plaats daarvan dan weer ‘Robbin van Persie'). En op winkeltjes zie je: ‘God is number 1 in my life and in my business'.

En ja, ze hebben hier ook fietsen, zelfs fietstaxi's. Dat zijn de degelijke herenfietsen zoals wij die kennen. Achterop hebben ze een kussen met leren hoes in primaire kleuren zodat je confortabeler zit. En je kunt er van alles op vervoeren, van gereedschap tot meubels, van kippen tot trossen bananen.

We zeiden eerder al dat de wegen zo stoffig kunnen zien van het rode zand. Daar hebben ze hier wel maatregelen voor getroffen. Langs de kant van de weg zie je mannen en vrouwen met een ouderwetse ‘roe' van takken de stoep schoonvegen. Deze mensen worden betaald door de ‘gemeenteraad' van Kampala.

Eigenlijk is de straat 1 groot handelscentrum waar idereen, op kleine schaal, zijn brood (of hier matoke) probeert te verdienen. Van ‘s morgens vroeg tot ‘s avonds laat, er is altijd leven op straat.

All Saints

Een paar keer zijn we nu met een collega en haar man naar de Anglican All Saints Church of Uganda geweest, ook op Paaszondag. Het binnenkomen van de kerk herinnert ons vaag aan het UB40 concert, ook hier willen te veel mensen tegelijk door een te kleine deur naar binnen. De All Saints kerk is groot maar toch moeten elke zondag mensen buiten in een tent de dienst meemaken via een videoscherm.

De dienst wordt geleid door een stuk of vijf verschillende, enthousiaste en inspirerende voorgangers. Regelmatig beantwoordt de gemeente hen met ‘Halleluja' of ‘Amen'. Er is veel ruimte voor praise door het zingen van liederen onder begeleiding van een gospelkoor in paarse ‘gospeljurken'. Ze zingen opwekkingsliederen en Afrikaanse liederen die geprojecteerd worden. Tijdens het zingen staat iedereen te swingen. Eerst stonden wij, houterige Hollanders, er nog wat stil bij maar nu swingen en klappen we gewoon mee. Je kun took niet anders als een kleine 1000 mensen om je heen zo enthousiast en vrolijk zingt.

Als de kerk in Nederland al bijna afgelopen is, begint hier de preek met veel aandacht voor vergeving en liefde en de situatie in Afrika. Afgelopen week was voormalig president Ghadaffi in Uganda om een moskee te openen en hij deed daarbij opvallende, negatieve uitspraken over de bijbel die uitgebreid in de krant kwamen. Onder andere dat de bijbel oorspronkelijk ook de verhalen over de profeet Mohamed bevatte maar dat die er uit zijn geschrapt. In de preek werd daar op teruggekomen; dat de uitspraken bewijsbaar onjuist waren en dat we dat het best kunnen laten zien door onze moslimbroeders en -zusters lief te hebben. Geen haat met haat bestrijden maar met liefde dus.

De kerkdienst was wel het hoogtepunt van onze Paaszondag want de rest van de dag heeft het alleen maar geregend, geen seconde droog. Het is hier nu volop regentijd. Dat verandert de wegen in glibberige moddermassa's. Gevaarlijk voor verkeer, gisteren hebben we nog een boda (motortaxi) uit de greppel geholpen en later zagen we een minibus die door een enorme slip in de berm was gekomen. Gelukkig duurt de regentijd hier maar kort, van maart tot april ongeveer. Nog even te gaan dus.

Groetjes,

Chris en Marieke

Naar de politie

Oli Otya!

Met ANPPCAN naar de politie

We werken nu al een paar weken bij ANPPCAN, the African Network for Prevention and Protection against Child Abuse and Neglect. ANPPCAN Uganda zet zich in voor de rechten van kinderen in het land. Dat doen ze door lobbyen met de overheid over wetswijzigingen en het naleven van wetten en regels. Ook nemen ze acties om het bewustzijn van Ugandezen, inclusief de kinderen, over rechten van kinderen te vergroten. Bijvoorbeeld door workshops, trainingen, radioprogramma’s en artikelen in kranten. Daarnaast verlenen ze hulp aan kinderen wiens rechten geschonden zijn. Daarvoor hebben ze maatschappelijk werkers in dienst die therapie geven en kinderen helpen hun leven weer op de rit te krijgen na traumatische gebeurtenissen als sexueel of fysiek misbruik. Ook hebben ze een telefoondienst vergelijkbaar met onze kindertelefoon. ANPPCAN heeft ook een advocate in dienst. Zij staat de kinderen niet zelf bij in rechtszaken maar oefent druk uit op de politie en rechtbank om de zaken van kinderen snel en goed af te handelen.

Deze week ging Marieke mee met Abi, de advocate, voor het opvolgen van twee zaken. Met de ANPPCAN auto met chauffeur haalden we eerst een rechercheur op om samen naar het huis van een verdachte te gaan. Deze man moet worden gearresteerd maar hij blijkt op de vlucht te zijn geslagen. Volgens buren is hij met zijn gezin vertrokken. ANPPCAN heft niet de (financiele) middelen om de verblijftplaats te achterhalen en ook de mogelijkheden van de recherche zijn in deze zaak beperkt. Maar het kan toch niet zo zijn dat deze man er zo makkelijk mee wegkomt? Hij heeft zijn minderjarige dochter verkracht en zij is daarbij zwanger geraakt.

Na deze vruchteloze actie gingen Abi en ik naar een politiebureau op zoek naar een vermist dossier. Een meisje heeft maanden terug aangifte gedaan maar de zaak is nog niet opgevolgd. Haar ouders zijn overleden en nu hebben familieleden haar en haar broertjes en zusjes het huis uitgezet dat hen toebehoort. We hebben een dossiernummer maar het dossier komt maar niet boven water. We spraken een officier in de kamer waar mensen hun verklaring afleggen. Dat is toch anders dan een Nederlands politiebureau. Hier zitten in 1 ruimte meerdere officieren achter verschillende bureaus vlak naast elkaar. Je kunt dus gewoon meeluisteren met de verklaring die iemand naast je aan een agent aflegt. Kun je je voorstellen dat een jong meisje moet vertellen hoe ze sexueel misbruikt is terwijl om haar heen allemaal volwassenen meeluisteren? Privacy zoals wij dat kennen is hier niet aan de orde.

Achter de officier die wij spraken lagen stapels dossiers. Bijeengehouden met touwtjes. Sommige papieren al vergeeld. Alles scheef en door elkaar. Geen kasten of planken. Niet echt vreemd dat er dan een dossier kwijtraakt. Ook hier hadden we geen success maar wel een telefoonnummer van iemand die ons zou moeten kunnen helpen. Het werk van ANPPCAN is echt nodig. Politie en rechtbank zijn nog niet voldoende ingesteld op het behandelen van zaken van kinderen. Inmiddels heeft Marieke al heel wat dossiers moeten inlezen en dan kom je veel tegen. Sexueel misbruik van kinderen onder de 16, onder de 10 en zelfs van babies. Kinderen die fysiek mishandeld of verwaarloosd worden of die zijn weggegeven om als huishoudelijke hulp te werken en niet naar school kunnen. Hiervoor willen we ons zeker wel een paar maanden inzetten!

De supermarkt

Nu nog iets heel anders; de supermark. Uiteraard heb je hier veel kleine winkeltjes waar je eieren per stuk koopt, meel en zout wordt afgegewogen en lappen rauw vlees voor het open winkelraam hangen. En in al deze winkeltjes staat een Coca-Cola koelkast. Niet dat deze is aangesloten op stroom, maar hij staat er wel. Maar er zijn ook een paar grote supermarkten (verlicht met honderden spaarlampen) voor beter bemiddelde Ugandezen, toeristen en expats. Hier verkopen ze Westerse producten als kaas, Pringles en pastasaus in pot.

In deze supermarkten weten ze echt wat werkgelegenheid creeeren is. Bij binnenkomst moet je je tas afgegevn aan de balie. In de winkel zit bij elk pad minimaal 1 medewerker. Ze doen niet echt iets actiefs, geen vakken vullen ofzo, ze zitten gewoon op een krukje, soms te slapen. Bij de kassa scant 1 cassiere de producten (zittend op een lage tuinstoel; ARBO, wat is dat?), 1 iemand doet de boodschappen in tasjes en een derde kijkt toe. Dan bij de uitgang staat een man in uniform aan wie je je kassabon laat zien zodat hij er een krabbel op kan zetten. Ook het openbaar vervoer lever teen hoop werkgelegenheid op. Elke bus voor 14 passagiers heeft een chauffeur en een ‘conduct’ die het geld verzamelt. En dan staan er bij elke busstop jongens die passagiers werven voor de verschillende busjes. Hoe meer mensen kunnen werken, hoe beter toch?! Dat is het voor nu, tot de volgende keer!

O, voor iedereen die het leuk vindt om post naar ons te sturen, daarvoor kan het adres van ons werk worden gebruikt (ons huis heeft geen adres!):

ANPPCAN Uganda Chapter

P.O.Box 24640

Kampala

Uganda

We heben ook een Ugandees telefoonnummer: 00 256 (0) 714 671121 N

og een paar feitjes over Uganda:

1. De oorsprong van de rivier de Nijl ligt in Uganda (en ze hebben hier heel lekker bier: Nile Special)

2. Meer dan de helft van de wereldpopulatie berggorilla’s leeft in Uganda.

3. De evenaar ligt ongeveer 40 km ten zuiden van ons huis

4. Het nationale symbol van Uganda is de kraanvogel. Het Ugandeze voetbalteam heet de Uganda Cranes

5. Als er Europees, met name Engels, voetbal op tv is, zitten de cafes stampvol

6. De Ugandezen van de Amerikaanse verkiezingen interessanter dan hun eigen (en ze zijn voor Obama!)

7. Je vuilnis verbrand je hier zelf in je eigen achtertuin

Matatu en matoke

Hallo lieve lezers!

Werken bij ANPPCAN

Onze 1e werkweek zit erop. Het was een introductieweek waarin we de organisatie hebben leren kennen. We kregen een aantal presentaties waaronder een 3 uur durende powerpoint presentatie van de directeur, erg interessant. Daarnaast kregen we veel leeswerk en werden we wegwijs gemaakt in hoe de dingen gaan.

ARBOwet, dat kennen ze hier nog niet. Een keukenstoel achter een niet in hoogte verstelbaar bureau is onze werkplek. Marieke moet haar PC nog delen met iemand anders, maar daar wordt aan gewerkt. Chris' PC is niet toereikend voor de taken die hij heeft (promotiefilmpjes maken) maar ook daar wordt aan gewerkt. We hebben inmiddels wel duidelijke (en voldoende, en verantwoordelijke) taken gekregen. Daarover later meer.

Elke werkdag om 10 uur kun je thee halen in de keuken van ANPPCAN. Wel Afrikaanse thee, dus met heel veel warme melk. Ach, aan alles kun je wennen! Rond 1 uur komt er een hele vriendelijke Ugandese vrouw met pannen en schalen naar ANPPCAN; onze warme lunch wordt gebracht (voor 20 cent per dag). Het hoofdbestanddeel is matoke. Dat ziet eruit als stevige, erg gele aardappelpuree en is gemaakt van bananen.

Inmiddels weten we ook hoe we het best met het openbaar vervoer op werk komen. Het grootste gedeelte van de rit doen we met de matatu (minibus). Deze kost ‘s morgens 2x zoveel als ‘s middags na werk. Dat schijnt hier normaal te zijn. Een klein stukje van de rit doen we met de boda (motortaxi). Voor Marieke best een uitdaging want ze heeft vaak een rok aan naar werk. Dus; in dameszit (met 2 benen aan 1 kant) achterop de motor, voorkomen dat de rok opwaait, zorgen dat de slippers aan je voeten blijven hangen en je ook nog goed vasthouden bij hobbels en kuilen in de weg en bij plotseling remmen.

Chaos en organisatie

Afgelopen zondag gingen we met een collega naar een jubileumfeestje van een videoproductie maatschappij. Na afloop werden we bij het taxipark (vandaar vertrekken alle matatu's - de minibusjes) om naar huis te komen. We keken onze ogen uit. Stel je voor: 4 voetbalvelden met de grootste chaos die je bedenken kunt. Dit taxipark was erger dan dat! Honderden minibusjes en honderden mensen krioelen door elkaar. Elke vierkante centimeter is bezet. Zodra een bus vol is, gaat deze proberen te rijden, gewoon waar hij maar heen kan. Voordat je zo het park uit bent, duurt het wel even. Wij Nederlanders denken dan meteen: maak vakken en pijlen met rijrichtingen en borden voor standplaatsen. Maar de collega die ons op het park afzette, wist precies waar hij de bus naar ons huis kon vinden. Blijkbaar werkt dit system hier, dus wie zijn wij om te vinden dat het anders moet.

Een zelfde soort chaos ervaarden we gisteren avond. We hadden kaartjes voor het concert van UB40, net zoals 20.000 tot 40.000 anderen. Het was in het cricketstadion en toen we aankwamen stond er een rij zo ongeveer rond het hele stadion. Iedereen stond toen nog netjes achter elkaar (1 voor 1 achter elkaar!). Toen we bij de ingang in de buurt kwamen bleek dat al deze minstens 20.000 mensen allemaal 1 voor 1 door 1 hek/deur naar binnen moesten. Kun je het je voorstellen? En daar begon het gedrang. Wij zaten er middenin en het was zo'n situatie die je je voorstelt als je in de krant leest: ‘(...) mensen werden onder de voet gelopen en in de verdrukking kwamen ... mensen om.' We vonden het niet leuk! Uiteindelijk kwamen we toch binnen en hebben we van grote afstand UB40 gezien. Toch leuk dat we erbij waren. Zeker als je bedenkt dat dit het laatste concert van UB40 in deze formatie was (de zanger schijnt ermee op te houden).

Het zijn de kleine dingen...

We lunchen Ugandees, maar we ontbijten Nederlands: bruin brood met pindakaas en goudse kaas (met op het label: made in Uganda)! Brood kennen ze hier in 3 soorten: ‘sweet', ‘salt' en ‘brown'.

Tot nu toe hebben we 1 stroomstoring van een dag gehad. 9 op de 10 dagen stroom is niet slecht toch?

Ziggy (onze weespoes) is alive and kicking, maar niet helemaal gezond. Er moet toch echt een dierenarts naar komen kijken. Dus zus; een goede reden om langs te komen toch!

Well, that should be it for now. Bedankt voor alle reacties op de site en smsjes. We lezen alles van jullie met veel plezier!

Groeten, Chris & Marieke

We zijn in Uganda

We zijn er, in zonnig Afrika!

Woensdagochtend landen we in Entebbe. Tussen alle opgestoken bordjes met namen zit ook een bordje met ‘Chris & Marie'. Onze uitgestoken hand wordt door de chauffeur van ANPPCAN beantwoord met een hartelijke omhelzing.

Tijdens de autorit van Entebbe naar Kampala maken we kennis met Uganda: groene heuvels, rode zandwegen, vrouwen met schalen bananen op hun hoofd, bedrijfjes langs de kant van de weg die handelen in 2e-hands Japanse onderdelen, spelende kinderen en veel busjes en motors op de weg. Allemaal maakt het indruk en we denken: 'Dus hier gaan we het komende half jaar wonen..!'

Op het kantoor van ANPPCAN worden we aan het voltallige personeel voorgesteld, inclusief de directeur. Iedereen weet al wie we zijn en wat we komen doen en begroet ons enthousiast. Best spannend, zo'n kennismaking en helemaal als je -zoals Chris- net een kop koffie over je broek hebt gegooid en dus met een grote bruine vlek in je broek rondloopt.

‘s Avonds maken we onze eerste rit met 1 van de 2 meest gebruikte openbaar vervoersmiddelen; de boda. Oftewel motortaxi. Achterop zonder helm, met grote vaart zigzaggend tussen het verkeer. Gaten en hobbels worden handig ontweken.

We wonen (voorlopig) in een relaxt huisbij een collega van ANPPCAN maar daarbij hebben we wel 1 grote verantwoordelijkheid gekregen: het zorgen voor een veel te jonge babypoes die eigenlijk nog bij zijn moeder hoort te zijn. Ziggy is gered van een aanval door 6 grote vogels en woont nu bij ons. We voeren hem, baden hem en proberen hem elke dag iets te leren. Dat lukt wel bij dit dappere, stoere katje. Hopelijk overleeft hij het op melk en liefde...

De Ugandezen die we tot nu toe hebben ontmoet zijn vrolijk, vriendelijk en behulpzaam. Voor vragen over wat dan ook kunnen we terecht bij onze buurvrouw die als een ‘African mama' voor ons klaar staat en dagelijks komt vragen hoe onze 1e / 2e / 3e /... dag in Uganda bevalt.

Tot nu vermaken we ons goed en genieten met volle teugen. Maandag onze eerste werkdag; introductiedag. Later horen jullie vast hoe ons dat is vergaan.

Groeten, Chris & Marieke (of Marie, zoals ze hier zeggen!)

Laat het avontuur maar beginnen...

Hallo vrienden, familie, collega's, (vage) kennissen en andere lezers,

Jullie hebben de weg(de link) naar onze weblog gevonden. Goede zaak, want de komende 6 maanden wordt dit waarschijnlijk toch de manier waarop wij met jullie en jullie met ons zullen communiceren.

Ons vertrek naar Uganda komt in zicht. Langzaam begint de knop in ons hoofd zich om te draaien. Dat komt vooral doordat steeds meer mensen ons aanspreken met: 'Nou, nog maar 2 weekjes...!'. Tja, dan begint het besef wel door te dringen. En we krijgen er steeds meer zin in. Laat het avontuur maar beginnen!

Deze week de laatste werkdagen hier in Nederland en dan aan de slag op het kantoor in Kampala. Dat zal wennen worden, maar daarover lezen jullie later meer!

We houden jullie op de hoogte en we horen ook graag af en toe iets van jullie.

Groeten,

Chris & Marieke

Welkom op onze Reislog!

Hallo en welkom op onzereislog!

Via deze weblog kun je op de hoogte blijven van alle ervaringen tijdens ons verblijf in Uganda. We worden naar Uganda uitgezondendoor Icco en Kerk in Actie voor hun project 'Togetthere'.In de hoofdstad Kampalegaan we werken voor de lokale organisatie ANPPCAN Uganda die zich inzet voor rechten van kinderen.

Vanaf nu zul je op deze blog regelmatig nieuwe verhalen en foto's vinden, en via de kaart weet je altijd precies waarwe onsbevinden en waar we zijn geweest. Meer informatie over ons en wat we gaan doen, vind je in het profiel.

Wil je automatisch een mailtje ontvangen wanneer er een nieuw verhaal of een nieuwe fotoserie op deze site staat? Meld je dan aan voorde mailinglijst door je e-mail adres achter te laten in de rechter kolom.

Wezien je graag terug oponze reislog en laat gerust af en toe eens een berichtje achter!

Leuk dat je metons meereist!

Groetjes,

Chris & Marieke